has — poseban, specijalan; u turskoj pravnoj terminologiji ima više značenja; ovde znači veliki feudalni posed i delove toga poseda koji je svom držaocu donosio prihod u iznosu od najmanje sto hiljada akči. Hasove su posedovali pre svega sultani i članovi njihove porodice, zatim najviši državni funkcioneri centralne vlasti, te beglerbegovi i sandžak-begovi, a do sedamdesetih godina XV v. i subaše. Prihodi koji su i inače u feudalno doba spadali u regularna prava vladara (kao što su rudnici, carine na skelama i dr.), spadali su redovno u carske hasove.

Predstavnici vojno-feudalnog staleža koji su posedovali hasove bili su obavezni po zakonu da učestvuju u ratu zajedno sa svojim vojnicima, koji su se zvali džebelije. U Anadoliji se na svakih tri hiljade akči godišnjeg prihoda morao voditi u rat jedan džebelija, u Rumeliji — na svakih pet hiljada.

Za razliku od kilidž-timara i zeameta (ili zijameta), hasovi nisu bili obavezno vezani za vršenje vojne službe, naročito ne oni koji su ostavljani samom sultanu i članovima njegove porodice (has-i selatin, has-i humajun). Posebnu kategoriju hasova predstavljala su dobra nazvana bašmaklik (na papuče), koja su davana ženama bliskim dvoru — a isto tako arpaluci (za ječam), koja su davana krupnim vojnim starešinama kao nagrade i dvorjanima kao dotacije.

(EČ 624)